Sayın Metin Aydoğan,

“Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma” adlı yapıtınızın önsözünde şöyle yazıyorsunuz; “Ulusal bir sorun haline gelen, bu nedenle toplumun tümünü içine alan bunalım, ortak bir ulusal irade ve bu irade ile sağlanan güçlü bir toplumsal disiplinle ele alınmalı ve ulusun görünür-görünmez bütün güçleri harekete geçirilerek aşılmalıydı. Koşullar ekonomiye dayanan bir ulusal seferberliği gerektirecek kadar ağır ve derindi.”

Evet bu saptamanızın doğruluğunu ve haklılığını kitabın daha ilk sayfalarından itibaren anlamağa başlıyoruz ve ülkede yürütülen düzensiz siyasanın boyutlarını görüyoruz. Kitapta, batılıların Türk siyasasına herhangi bir sınır tanımadan nasıl yön verdiklerini, kendi emperyalist (sömürgeci) amaçlarına göre hazırladıklarını, ulusal ekonomiden, devletçilikten nasıl sapıldığını ve basının bu kirli oyuna ortaklık edip, oyunun baş oyuncusunu Türk halkına “Türkiyeyi Kurtaracak Adam” başlıklarıyla nasıl tanıttıklarını üzülerek, şaşarak öğreniyoruz. Ve içine düştüğümüz bu aldanışın kahredici ezikliğini yaşıyoruz.

24 Ocak (1980) kararlarının, Gümrük Birliğinin, “Enflasyonu Düşürme Operasyonu” adı verilen 9 Aralık (1999) kararlarınını ve de 1985'te başlayan bugün de dörtnala devam eden özelliştirme uygulamalarının ulusal sanayii, KOBİ'leri tarım üreticilerini, tekstilcileri, tüm dışsatımcılarımızı nasıl ezdiğini en anlaşılır dille bir bir kaleme almışsınız. Özelleştirme adı altında yağmalanan fabrikalarımızı, bankalarımızı... Binlerce kez elinize sağlık, değerli aydın! Umuyorum ki bu duru gerçekler, ulaşması amaçlanan kitlelere ulaşacak ve kutlu kaleminiz uyanmaya hazır ulusal gücü uyandıracaktır!

Ben tüm çevremdekilere yapıtlarınızı okumalarını önerdim. Yazdıklarınızın, okuyanları hemen etkileyeceğinden, bu etkinin onları düşünmeye zorlayacağından en ufak bir kuşkum yok. Ailemde yaşadığım bir örneği izninizle aktarmak isterim. Annem (55) sakat, yürüyemiyor ve ağır sağlık sorunları yaşıyor. Bir gün yanında “Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma” kitabınızı sesli okurken, beni dikkatle dinlediğini gördüm. Bir süre okuduktan sonra okumayı bıraktım. Bana dönerek “Oğlum, okumaya devam eder misin lütfen” dedi. Ve o günden sonra her sabah kendisine kitabınızdan bölümler okumamı rica etti. Çok duygulanmış ve üzülmüştü. Özellikle özelleştirme uygulamalarına tepki duyuyordu. Kitabınızı dinledikçe, içinde bulunduğumuz durumun geldiği boyutlara inanamadı. Ve şimdi benimle, hatta komşularıyla dahi bu konuları tartışır durumda. Bu arada özelleştirmeyi kastederek söylediği, beni de çok etkileyen bir tümcesini sizinle paylaşmadan geçemeyeceğim. “Eğer elinizde bir ineğiniz vasa, kesip bir defada lop lop etini yiyeceğinize, her sabah sağıp top top yağını yiyin!” Bu arada kendisi ilkokul mezunu bile değildir. Ancak yazdıklarınızı çok iyi algılıyor. Ve bugün bizden bir okuma gözlüğü istemekte. Diğer kitaplarınızı (kendi) okumak konusunda ısrarlı... Size içten teşekkürlerini iletiyor.

İşte ışığınız böyle yayılıyor değerli aydın.

“Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma”, sadece batılı çıkarcıları (düşmanları) değil, aynı zamanda siyasetçisinden medyacısına dek içerdeki hainleri de göstermekte.

Mektubumun bu kısmında M.K. ATATÜRK'ün şu deyişini eklemek gereği duyuyorum; “Paramızı, hayatımızı dış düşmanların sataşmasından kurtarmak, bu memleketin dış düşmanlara esir olmasına müsaade etmemek ne kadar lazımsa, aynı zamanda ve onlardan daha fazla uyanıklıkla iç düşmanlara, içerdeki zararlı adamlara da dikkatle bekçilik yapmak ve onların her hareketlerini gözden kaçırmamak mecburiyetindeyiz.”

Siz değerli aydına, onların her hareketini bizlere gösterdiğiniz, bizi de bakmaya yönlendirdiğiniz için size çok şey borçluyuz. Artık herzamankinden daha çok çalışmanın, daha çok düşünmenin, araştırmanın, okumanın-yazmanın, sorgulamanın ve herzamankinden daha çok üretmenin zamanı gelmiştir. Artık topluca uyanma ve direnme zamanıdır. Sizin gibi değerli yurtsever aydınların izinde, bu millet uyanacaktır. Ben buna kesin inanıyorum. Saygılarımla.

Sayın Aydoğan,

Dört gözle (bizim yörede söylenen bir söz) beklediğim yeni kitabınızı, büyük bir ilgiyle okudum.

“Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma” kitabınızda TEKEL'in özelleştirilmesi (yabancılaştırılması demek daha doğru) bölümünü okurken, gözlerimin dolduğunu hissettim.

1938'den günümüze kadar geçen süreçte, ülkeyi yönetenlerin önemli bir bölümünün açık ihanetlerinin hesabı, bugüne kadar sorulmadı. Aksine ödüllendirildiler. Bu durum, dışa bağımlı siyaset yapanları daha da cüretkar yapmıştır.

Çoğunluk oylarıyla (adil olmayan seçim sistemleriyle) iktidar olma, her türlü ihaneti yapmanın gerekçesi olabilir mi? Türkiye'de olmuştur. Olmaya da devam etmektedir.

57. Hükümetin, Kemal Derviş'e devrettiği yetkileri okuyunca kanımın donduğunu hissettim.

Bu ülkeyi, düşman işgalinden kurtarmak için, yaşamını hiçe sayarak, ulusuna önderlik eden Mustafa Kemal Atatürk'e bile kurucusu olduğu TBMM, bu kadar geniş yetkileri vermemişti. (Büyük önder, savaş yıllarında sürekli olarak aldığı yetkilerin dışında, bu tip yetkileri TBMM'ne saygısından dolayı zaten istemezdi.)

IMF'nin görevlendirdiği bir şahsa, böylesi yetkilerin verilmesinin adını koymak gerek: ÜLKEYİ SATMA YETKİSİ, bu ağır bir suçlama değil, yapılanlar ortada; başka ne söylenebilir ki...

Ülkemiz bugünkü duruma birden gelmedi. 1940'lardan itibaren ekonomik ve kültürel yönden verilen ödünlerin toplamının sonucuydu. Bundan böyle, bağımlılık anlamında verilecek pek fazla bir ödün de kalmadı.

Mustafa Kemal Atatürk'ün, bu ülkeye 15 yılda kazandırdıkları son 60 yılda tüketildi.

Cumhuriyetin kazanımları; her iktidar döneminde tanzimat kafalı batıcı politikacılarımız tarafından, halka pek fazla hissettirilmeden azar azar yok edildi.

Bu durumun farkında olan gerçek aydınların ise, solcudur, komünisttir, şimdi de Kemalisttir diye hayatları söndürüldü.

Türkiye'nin, 24 Ocak kararlarıyla batıya bağımlılığının hız kazanması, Kemal Derviş vakasıyla son noktaya getirilmiş ve bağımlılık tamamlanmıştır.

Bundan böyle, dış güçlerin desteğiyle ülkeyi yönetecek olanlar, bundan öncekiler kadar şanslı olmayacaklardır. Cumhuriyetin mirası tükenmiştir. İktidara gelebilmek ve orada bir müddet olsun kalabilmek için, verilecek ödünlerin listesi bellidir ve önlerine konmuştur.

Ulusal ödünleri, emperyalist güçlerin istekleri doğrultusunda yerine getirecek olanlar, iktidar yapılacaktır.

Liste hazır: Başta Kıbrıs, Ege, kıta sahanlığı, Güneydoğu Anadolu'muzun ülkenin bütünlüğünden koparılması, sözde Ermeni soykırımı iddiasının kabul edilmesi, Rum-Pontus devletinin yeniden yeşertilmesi, Fener-Rum Patrikhanesi'ne ekümenlik verilmesi, Türk Ordusu'un Türkiye Cumhuriyeti'ni koruma ve kollama görevinin ortadan kaldırılması v.b. kısacası SEVR hükümlerinin (yüzyılın başında kabul ettiremedikleri) kabul ettirilmesi.

Ancak, bu istenenler ekonomik ve kültürel konularda verilen ödünler gibi, toplumdan gizlenemeyecektir. En sade insanın bile, İHANET olduğunu anlayacağı aşamaya gelindi. Bu nedenle, şimdi ülke yöneticilerinin işleri oldukça zor...

Sayın Aydoğan, inancım o ki, kitabınızın başlığına taşımış olduğunuz “Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma” gelinmiş olması, kör gözleri bile açacak ve sonun başlangıcı olacaktır.

Atatürk Liseli Kardeşim Metin Aydoğan,

Nasıl ve nerden başlıyacağımı bilmiyorum.

Yine de, değerli kitabın “Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma”yı okuduktan sonra, yazmakta geç kaldığım için senden özür dilemekle başlıyorum.

Şu güzelim ülkenin düştüğü durumu gördükçe kahrolmamak mümkün mü?

Yüce Atatürk'ün ve bu vatan evlatlarının herşey pahasına verdikleri mücadele sonunda kurdukları onurlu, bağımsız ülke bu durumlara mı düşecekti? Nasıl bu kadar alçalabildik? O büyük gururumuza ne oldu? İstiklal savaşımızla yeniden doğan bu millet neden bu kadar aciz duruma düştü, düşürüldü? Onlar, baştakiler ve hepimiz. O yüce insanın “Nutuk”unu okumadılar mı? Okumadık mı? Bunların hepsi orada yazılı değil miydi? Neden geçmişten ders almadık, yoksa almak mı istemedik?

Kahroluyorum, içim yanıyor. Gazete okumak, televizyon izlemek istemiyorum. Hepsini bir felaket habercisi olarak görüyorum. Sen çok önceden bunları kitaplarında açık açık belirttin. Kaçımız okudu, kaçımız önem verdi. Kaçımız olanlara karşı çıktı? Daha fazla yazamıyacağım. Dayanamıyorum, gözlerinden öper, başarılar dilerim, kalemin güçlü olsun.

Sayın Metin Aydoğan,

Son çıkan “Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma” adlı kitabınızı okudum, ancak bu kitabınızı diğer kitaplarınıza nazaran daha taraflı bulduğumu belirtmek isterim. Kanımca, Türkiye'nin yapısal sıkıntıları 1980 Özal döneminde değil, 1939 yılından sonra başlamıştır. Millet olarak işin kolayına kaçmayı tercih eden, dış borç alıp bir güzel harcayan bir ülke, iflas etmekten başka hiçbir yere varamaz.

Ancak, son dönemde alınan önlemlerin bir kısmının, doğru olduğunu düşünmekteyim. Kronik enflasyonu durdurmak için yapılacak fazla bir şey olmadığını düşünüyorum. İnsanlar işsiz kalmadan, genel talep düşmeden enflasyonun çözümünü lütfen anlatır mısınız. Üst kurulların, özellikle Merkez Bankasının özerkliği çok önemli bir gelişmedir. Özellikle Merkez Bankası ve Hazine tarafında çok değerli ve bilgili bürokratlar vardır. Bunların çoğunluğu çok büyük özveri ile çalışmaktadır. Ancak, geçmiş dönemlerde, işin kolayına kaçan politikacıların ellerini kollarını bağlamalarından dolayı, sorunların üzerine gidememişlerdir. Bu kurumların özerk olmasının ulus devlet anlayışına neden aykırı olduğunu da anlayamadım, bunlar bizim insanlarımız değil midir? Ne idüğü belli olmayan, 2-3 senede gelip giden cahil politikacılardan çok daha bilgilidirler ve Türkiye'nin sorunlarının da farkındadırlar.

Dalgalı kur konusunda ne kadar yanıldığınız da gün gibi ortadadır. Dolar 2002 yılında sadece yüzde 15 değer kazandı, kimse de müdahale etmedi. Sizin dediğiniz gibi ithalat artarsa zaten kur yükselecek dolayısıyla insanlar harcamalarını kısacaklardır. Eğer, bu sisteme 10 sene önce geçmiş olunsaydı, Türkiye bu sıkıntıların çoğunu yaşamıyor olurdu. Şu anda oldukça sığ bir piyasa olmasına rağmen, getirilen yeni sistem politikacıların saçmalamalarına izin vermeyen bir sistemdir.

Mustafa Kemal Atatürk'ün bence en büyük özelliği son derece esnek düşünmesi ve günün şartlarına göre hareket etmesidir. 1929 Dünya Krizi olmasaydı, acaba Devletçilik politikasına bu kadar ağırlık verir miydi, tartışmak gerekir diye düşünüyorum. Osmanlı kültüründen gelen bir toplumun Atatürk gibi büyük bir liderin yaptıklarının devamını getirememesi doğal diye düşünüyorum. Toplum olarak bunun zorluklarını yaşıyoruz, pek çok hata yaptıktan sonra tarihine hep devlet kurup başarılı olmuş Türk milletinin doğru yolu bulacağından şüphem yok. Ne yazık ki, tarih çok yavaş ilerleyen bir süreç ve toplumların yapısı çok zor değişiyor. Saygılarımla. 27.11.2002

Sayın Murat Namlı,

Elektronik mektubunuzu aldım. Görüş ve eleştirileriniz için teşekkür ederim. Eleştirilerinizden yararlanacağımı bilmenizi isterim.

“Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma” kitabımı diğer kitaplarıma göre daha yanlı bulduğunuzu yazıyorsunuz. Yazdığım her yazı ve kitapta nesnelliğe birinci derecede önem veren bir yazar olarak bu yargınızı çok önemsedim. Elime geçen ilk fırsatta yazdığım kitapların tümünü okuyacağım ve nerelerde yanlı (öznel) davrandığımı bulmaya çalışacağım. Bu konuda yaptığınız saptamalarla bana yardımcı olursanız çok sevinirim. Yazınızdan bunu yapacak entellektüel birikime sahip olduğunuz anlaşılıyor.

“Enflasyonsuz büyümenin nasıl sağlanacağı”, “Merkez Bankasının Özerkliği”, “dalgalı kur” konularında sorularınıza kitapta yeterince değinmiş olduğumu sansam da kısaca şunları söyleyebilirim.

Siz de bilirsiniz ki düşük enflasyon öncelikle amaç değil, bir araçtır ve ekonominin dengeli gelişimini gösterir. Yalnızca bugün değil, bizde ve her ülkede ve herzaman üretim bolluğu ile sağlanabilir. Üretmeden, enflasyonu düşürmek mümkün değildir. Bugün bizde yaşanan süreç, sayılar küçülse de, enflasyonu düşürmek değil, alım gücü tükenen bağımlı bir piyasada halkın (ne kaldıysa) birikimlerini toplamaktır; yoksuldan varsıla acımasız bir kaynak aktarımıdır. Özellikle uluslararası şirketlerle ortaklığı olan işbirlikçi büyük sermaye şirketlerinin kâr ve ciroları, enflasyonun çok (gerçekten çok) üzerindedir. Bunların rakamları kitapta var.

Bir ülkenin merkez bankasına, o ülkeyi yöneten hükümetin karışamaması birçok sömürge ülkesinde bile olmayan bir durumdur. Bir insanın cüzdanı ne ise, ulus-devlet hükümetleri için de merkez bankası odur. Merkez bankaları dünyanın hiçbir yerinde, ülkeyi yönetme sorumluluğunu taşıyan hükümetlerin inisiyatifi dışında değildir, olamaz da. Türkiye'de politikacıların düzeysizliği (dışa bağımlılıkları da diyebiliriz), bu gerçeği değiştirmez. Ülkeyi yönetmek istiyorsan merkez bankana sahip olacaksın. Burada bizi ilgilendiren ana sorun, merkez bankasının politikacıların yetersizliği nedeniyle özerkleştirilmesini kabul etmek değil, ülke sorunlarına yanıt bulacak insanları yönetime getirmektir. Özerkleşme, çocuğunu eğitemeyen ebeveynin onu bakım yurduna teslim etmesi gibi birşeydir.

Size, değerli eleştirileriniz için tekrar teşekkür ederken, işlerinizde başarılar ve sağlıklı günler dilerim. Saygılarımla. 04.12.2002

Sayın Aydoğan,

İlk önce yazdığınız cevap için size teşekkür etmek istedim. Nispeten sığ kalan eleştirilerimi yanıtlamanız, işinizi ne kadar ciddiye aldığınızın benim için bir göstergesidir. (Açıkçası cevap yazacağınızı düşünmediğimden çok detaylı yazmamaya çalışmıştım.)

Diğer basımlarınızda mektubumu yayımlamanız beni mutlu eder. Sermaye piyasalarının içinde çalışan biri olarak görüşlerinizin bazılarına katılmamak elde değil, ama ülke olarak kendimize güvenimizi toplayabilmemiz için, çözüm üretmemiz ve sorunların üzerine hep beraber gidebilmemiz gerekiyor, diye düşünüyorum. Yani sırf mevcut durumu eleştirmekle bir yere varılmıyor.

Ne yazık ki, bunun gerçekleşmesi günümüz koşullarında mümkün görülmüyor. Kurtuluş Savaşı öncesine benzer durumla karşılaşmadığımız sürece de insanların birbirlerine kenetleneceğini düşünmüyorum.

Çalışmalarınızda başarılar dilerim. Ayrıca kurmuş olduğunuz veya kuracağınız organizasyonlarla ilgili bilgi verirseniz sevinirim. Saygılarımla. 08.12.2002

Sayın Metin Aydoğan

Çıkarmış oldunuz tüm kitapları son olarak da “Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma” kitabını okudum. Kitabınızın ciddi araştırmalar ve dikkatli gözlem sonucu ortaya çıktığı ortada. Bu kitapları okuduktan sonra, insan gerçekten büyük bir dehşete düşüyor. Benim ülkemde böyle birşey olamaz ,diyor insan.

“Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma” , beni son derece üzdü. Çünkü ortaya koyduğunuz gerçekler, gerçekten acıydı. Ülkenin böyle bir açmaz içine düştüğünü öğrenmek, uykularımı kaçırdı. Ancak, gerçekleri bizlere aktararak aydınlattığınız için size teşekkür etmek istiyorum. Kitaplarınızı arkadaşlarıma verdim; şimdi kitaplar onların elinden düşmüyor.

Size sormak istediğim birkaç soru var. 1) Kitaplarınızda adı geçen David C. Korten'in “Şirketler Dünyayı Yönettiği Zaman” adlı kitabı merak ettim. Bunu nereden bulabileceğim konusunda bana bilgi verirseniz sevinirim. 2) Biz gençlere okumamızı tavsiye edebileceğiniz kitap var mı? Varsa bunlar nelerdir?

Bu yazımı sizin söylediğiniz bir sözle bitirmek isterim: “Önemli olan olayları anlamak, önceden görmek ve geleceğe yönelik plan yapmaktır. Bu davranış insan olmanın bir gereğidir.”

Hocam Metin Aydoğan,

Hocam hitabımı umarım hoş görürsünüz. “Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma” adlı kitabınızı, alır almaz okuyup bitirdim. Kitabınızın pek çok yerinde üzüldüm, sinirlendim, derin düşüncelere daldım.

Benim, kendi kendime bölük pörçük düşündüklerimi, siz çok da hoş bir dille özetlemişsiniz. Ben 19 yaşındayım, ülkemiz üzerinde oynanan ekonomik oyunların sonuçlarını yaşadığım için, olayları sezinliyordum. Ancak, kitabınızı okuyunca sezgim bilince dönüştü.

Size şöyle bir sorum var. Türkiye üzerine oynanan oyunlar bu kadar aşikârken, Atatürk'ün “kurduğu” parti, Atatürk'ün cumhuriyetini yıkma faaliyetine çanak tutarken, üstüne üstlük bunun da farkına varmış bir gurup insan varken, neden bu örgütsüzlük var? Niçin basında veya günlük hayatta protesto eylemi düzenleyen Kemalist topluluklar duyamıyoruz? Ya da niçin kapsamlı basın bildirileri yayımlanmıyor?

İlk defa oy attığım için, pusulada gerçek anlamda Kemalist bir parti görmemek, beni çok üzdü. Ünivesite öğrencisi olmam sebebiyle ADKF'nin çalışmalarını takip edebiliyorum, ancak öğrencilerin kısıtlandığı üniversite ortamında, onlar da fazla etkili olamıyorlar.

Ülkemiz öyle bir hale gelmiş ki; artık, ben Kemalistim dediğimde, insanlar sanki bölücü örgüt militanı görmüşçesine yüzüme bakıyorlar. İçimi çok acıtan, ama maalesef doğru olduğuna inandığım bu tesbitimi sizinle paylaşmam gerekirse, artık gençlik Atatürk'ü tanımıyor; birkaç kanun dışında onun yaptıklarını, söylediklerini, düşündüklerini bilmiyor. Kendi şahsıma, Atatürk'e bu denli ihanet eden bir kuşağın içinde bulunduğum için kendimi sefil ve aşağılık hissediyorum.

Mektubumu okuduğunuz için çok teşekkürler.

Not. Hocam, İstanbulda söyleşileriniz oluyorsa nasıl haber alabilirim?

Sevgili Babacığım,

“Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma” adlı son kitabını yeni bitirdim. Okuduklarımın dehşet ve heyecanı içinde sana bu teşekkür mektubunu yazıyorum. Diğer kitaplarının değerini ve yaptığı etkiyi bildiğimi, biliyorsun. Hiçbirine bir mektup yazmayı düşünmemiştim; belki doğrusu da buydu. Ancak Türkiye'den uzakta okuduğum son kitabın için, nedense sana yazma gereği duydum.

Bu kitabını da diğer kitapların gibi, büyük bir acı ve karamsarlık, ama aynı zamanda da, büyük bir coşkuyla okudum. Ülkemin içinde bulunduğu olumsuz koşulların uyandırdığı karamsarlık acıyı, olumsuzluğun nedenlerini anlamak ise mücadele gücünü geliştiriyor. İnsan olmanın niteliklerini körelten bilgisizliğin yarattığı karanlık, senin kitapların okununca aralanıyor ve okuyucu kazandığı özgüvenle kendini, anlamlı bir mücadeleye davet edilmiş gibi hissediyor; bu da insana coşku veriyor.

Öğrenimim ve bilgi alanımın dışında kalan ekonomi konusunun, yalnızca bu konuyla ilgili eğitim almış “uzmanların” tekelinde olmadığını gösterdiğin için teşekkürler...

Ekonomiyi son derece karmaşık bir olay gibi göstermeye çalışarak, benim gibi milyonlarca kişinin hiçbir zaman anlayamayacağı, bu nedenle ilgilenmemesi gereken bir konuymuş gibi sunanlara karşı, tersini kanıtladığın için teşekkürler... Ekonomi konusunu, soyuttan somuta indirgeyip, günlük sonuçlarını ve geleceğimize yapacağı etkiyi gösterip, yaşadığımız koşullara yön verme bilincini bize verdiğin için teşekkürler...

Ben, tarihinden ders alarak, aynı yanlışları yinelememiş ve böylelikle milli kaderine kendisi yön verebilmiş bir ulusun şanslı bir genci olarak doğmadım. Çocukluğum; dışa bağımlılığın, tüketimciliğin, yabancılaşma ve yozlaşmanın yoğun olarak yaşandığı bir dönemde geçti. Aile ortamı dışındaki insan ilişkileri, nedenini o zaman anlamasam da, beni sürekli rahatsız etti. Evdeki değer yargılarıyla sokaktakiler arasında birbiriyle çelişen açık bir karşıtlık vardı. Bu karşıtlık, yaşıtlarıma göre herhalde benim şansımdı. Annem ve senin bana aşıladığınız dürüstlük, erdem, özgürlük duygusu, sorgulama yeteneği ve ülke sevgisi sayesinde; içinde bulunduğum koşulları ve sorunları, kişisel çıkarları aşarak ele alabilen bir genç olarak yetiştim. Bana ve Zeynep'e karşı davranışlarınızın değerini şimdi çok daha iyi anlıyorum. Bize, Mustafa Kemal'den aldığınız Türkiye'yi veremediniz ama ülke sevgisiyle bütünleşen özgür düşünme yeteneği ve direnme gücü verdiniz. Size bir kez daha teşekkür ederim.

Sayın Metin AYDOĞAN,

“Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma” adlı kitabınızı okudum ve çok beğendim. Ulusal sorunlarımızı, nedenlerini ve sonuçlarını çok iyi bir şekilde araştırarak, ayrıca sade bir dil kullanarak ve büyük bir emek sarfederek güzel bir kitap meydana getirmişsiniz. Keşke kitaplarınız daha çok kişiye ulaşsa ve sizin gibi, daha çok yurtsever aydın ülkemizde okunsa.

Çalışmalarınızın devamını diler, sağlık ve esenlik temenni ederim. Ayrıca yeni yılınızı da kutlarım. Saygılarımla.

Sayın Metin Aydoğan,

Epeydir kitap okuyamamıştım. Ayvalık'ta ağabeyimin ve yengemin tavsiyesi ile elime aldığım “Bitmeyen Oyun” ve “Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma” kitaplarınızı okurken çok etkilendim. Niçin daha önce okumadım diye hayıflandım. Akıcı ve sade diliniz ile, herkesin anlayacağı eserler yaratmışsınız, ellerinize sağlık.

Kitabınızda verdiğiniz bilgiler, yaşanmakta olan ekonomik çöküntüyü, şu sıralarda geliyorum diyen Irak Savaşını ve ardından Ortadoğu ile Türkiye'de olabilecekleri, çok daha rahat tahmin etmeme yardımcı oluyor. Bu tahminleri yaptıkça içim kararıyor, insanı efkar basıyor. Eli kolu bağlı olmanın verdiği rahatsızlığı, bu millet daha ne kadar çekecek, diye düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum.

Bu ülkeyi seven, kitabınızda değindiğiniz konuları hazmetmiş ve bu durumdan kurtulmaya azmetmiş, bilinçli ve kararlı insanlarımızın el ele vererek ülkemizi layık olduğu yere getirme mücadelesine biran önce başlamasını diliyorum.

Saygılar sunar, esenlikler dilerim.

Metin Bey,

“Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma” adlı kitabınızı aldım ve hemen okumaya başladım. Elimden bırakamıyorum. Teşekkür derim. Sizi bir kez daha kutlar, en derin saygılarımı sunarım.

Sn. Aydoğan,

Ben Uludağ Üniversitesi, İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi, Kamu Yönetimi Bölümü mezunu, askerliğini yapmış, tüm okul yaşamı boyunca, aynı zamanda çalışmış bir gencim. “Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma” adlı kitabınızı biraz önce bitirdim ve nedense size yazıp dertleşme ihtiyacı hissettim.

Üniversitede okurken, mezuniyeti, bana daha iyi yaşam koşulları sağlayacak bir hedef olarak, iple çekerdim. Ancak, mezun olur olmaz gerçeklerle karşılaştım ve diplomanın, gazete ilanlarında aranan, aptalca bir ön şart olmaktan başka bir işe yaramadığını gördüm. Bir yıl işsiz gezdikten ve isteyerek seçtiğim mesleğimle ilgili bir alanda iş aradıktan sonra, direnme gücünü yitirdim ve şu anda asgari ücretle, kamu yöneticiliğiyle hiç ilgisi olmayan, kabullenilmesi zor bir işte çalışıyorum.

Şu anda yirmiyedi yaşındayım. Bu genç yaşta bile, geçmişle bugün arasında giderek derinleşen olumsuz değişimi görebiliyorum ve sıkça “bizim zamanımızda...” diye başlıyan konuşmalar yapıyorum. İlkokulda bizi her yönden eğiten ve bende derin izler bırakmış olan, Fatma Elibol adında, yaşlı bir öğretmenimiz vardı. Ulusal sanayinin önemini anlatmak için, “Yerli Malı Haftası”nı sınıfta mutlaka kutlar ve her öğrenci, o gün okula bir yerli ürün getirirdi. Fatma öğretmende birlikte okuduğum, sonra kendi de öğretmen olan bir arkadaşım geçen gün okulunda “Yerli Malı Haftası” düzenlemiş. Çocuğun biri sınıfa “aile boyu Coca Cola” getirmiş. Kitabınızda, yabancılara satılan şirketlerimizi okuyunca bu olay aklıma geldi ve yitirmekte olduğumuz ulasal değerlerimiz için derinden üzüntü duydum.

Ben ve birkaç arkadaşım üniversite yıllarından beri bir araya gelir, ülke sorunlarını tartışırdık. Bu beraberliğimiz bugün de sürüyor; tüketimi pompalayan medyanın yıkıcı etkisine ve “cazibesine” dayanılması güç olan küreselleşme ürünlerine rağmen, kendimizi yozlaşmadan korumaya çalışıyor, düşüncelerimizi birbirimize aktarıyoruz. Ancak konuşmalarımızın hep boşlukta kaldığını ve bir sürü yaşamsal zorunluluğun baskısıyla yok olup gitttiğini düşündük. Koskoca bir ülke, göz göre göre elimizden çıkıyor ve kimse birşey yapmıyordu; oysa bize göre “birşeyler” değil, “çok şey” yapılması gerekiyor.

Bir konuda sizin düşüncenizi almak istiyoruz. Atatürk genci olarak biz, hangi platformda, kimlerle ve nasıl bir araya geleceğiz? Bağımsızlık için, ulusal birlik için, vatanımızı sattırmamak için; Atatürkçü düşünce karşıtları gibi yasaları mı çiğneyelim, şiddete mi başvuralım (işe yarıyacaksa onu da yaparız elbet). Sonradan bozulmuş olmasına rağmen o yasaları biz koymadık mı? Meşruiyet sınırımızı, Mustafa Kemal'in kurduğu Cumhuriyet'in korunması mı, yoksa bugünkü meclisin çıkardığı ulus karşıtı yasalar mı belirleyecek? Birçok siyasetçiye, Türk ya da insan demeğe dilim varmıyor. Bunlara karşı kim birşeyler yapacak? Gittikçe yoksullaşan insanlarımızın sabır ve sağduyusunu daha ne kadar sömüreceğiz?

Metin Bey, bu satırları yaşça sizden küçük bir dostunuzun dertleşmesi olarak kabul ediniz. Kendimi, sizinle aynı hamurdan yoğrulmuş olarak görüyorum. Değerli zamanınızı aldıysam kusuruma bakmayınız. Sizinle diyaloğumuzun sürmesini diliyor, en kısa sürede tanışabilmeyi arzuluyorum. İçten saygılarımla.

Saygıdeğer Büyüğüm Metin Aydoğan,

Ben Harbiye öğrencisi Mahmut Çetintaş. Hatırlarsanız geçen hafta sizden kitaplarınızı istemiştim. Bir gün sonra kitaplarınız geldi. İlk defa siz bana bu şekilde kitap gönderiyorsunuz. Bu benim için hayatımın en güzel ilklerinden biri. Olayı anlattığımda herkes şaşırıyor. Bu kadar özverili bir yazar olamaz diyorlar, demek ki oluyormuş.

Kitaplarınız arkadaşlarım arasında elden ele dolaşmaya başladı. Okulumuzda, yatakhanede Nutuk'u, ders aralarında ise yapıtlarınızı okuyorum. Ayrıca “Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma” kitabınızı çoktan okumuştum.

Ben müsaade ederseniz size, son zamanlarda kafamda oluşan bazı düşüncelerimi aktarmak istiyorum. Biz gençlerin, Türk tarihini iyi öğrenmediği kanısındayım. Bu eksikliğin bende de olduğunu düşünüyorum. Okulumuzun kütüphanesindeki CD arşivinden Aatürk ve Kurtuluş Savaşı ile ilgili CD'ler alıp izlemeye, notlar almaya ve ilerde emrimdeki askerlere edindiğim bilgileri aktarmaya karar verdim. Bu konuda kesin kararlıyım.

Kitaplarınızın okul kütüphanesine alınması için gereken işlemleri başlatmıştık. Sonunda geldiler. Kitaplarınızı okumayan arkadaşlarımıza tavsiye ediyoruz. “Bitmeyen Oyun”un 14. Baskıya ulaşması bizi çok sevindirdi; nice yeni baskılara...

Size gönderilen iletiler fazla olacağı için, yazımı uzun tutup değerli zamanınızı harcamak, bence size ileti yollayacak diğer ülkesini sevenlere haksızlık olur kanısındayım. Gerçi, daha çok yazmak istediğim şeyler var, ama dediğim gibi sizi fazla meşgul etmemeliyim.

Kitaplarınızın bana ulaştığı tarihi bir kenara not ettim. Bu tarih benim için çok farklı bir gündür. Sağolunuz. Eğer ilerde yolumuz İzmir'e düşerse mutlaka size uğrayıp ellerinizden öpeceğim. Saygılarımı sunarım.

Selam Metin Bey,

Hacettepe Bilgisayar Müh. 1. sınıf öğrencisiyim. Sizinle ilk defa “Avrupa Birliğinin Neresindeyiz” kitabınızla tanıştım. kitabı okuyup bitirdiğim zaman, sizin de dediğiniz gibi dehşete kapıldım. Liseyi yeni bitirmiş biri olarak, bu kadar dünyadan bi haber yetiştirilmemize, bazı şeylerin bize dayatılmasına,kimsenin ses çıkar(ta)mamasına kızmamak elde değil.

“Bitmeyen Oyun” ve “Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma” kitaplarınızı da okuduktan sonra, herkesin üzerine düşen görevi yapması gerektiğine inanarak, ne yapabilirim diye düşündüğümde, en basitinden kitaplarınızı arkadaşlarıma tavsiye etmem ve okumalarını sağlamam oldu. Şimdi de, kitaplarınızı tanıdığım insanlara, çocuklarını ve kendilerini yetiştirebilmeleri için, mezun olduğum lisedeki öğrencilere, en azından içinde bulunduğumuz tehlike hakkında fikir sahibi olabilmeleri için temin etmek istiyorum. Kitaplarınızı uygun fiyata nereden bulabilirim ve daha başka neler yapabilirim?

Değerli düşünce ve fikirlerinizi benimle paylaşmanız dileğiyle...

Yazılarınız sayesinde bizleri aydınlattığınız için çok teşekkürler. Sırada “Yeni Dünya Düzeni, Kemalizm ve Türkiye” kitabınız var okunacak.

Sayın Metin Aydoğan,

Bursa'da deri imalatı ile uğraşıyorum. Şu anda “Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma” adlı kitabınızı okuyorum. Sizin de sıkça değindiğiniz gibi, ulusal sanayimizi ve orta ölçekli işletme sahiplerini perişan ettiler; esnaf kan ağlıyor. Deniz Gezmiş'i vatan haini ilan edip asanlar, şimdi utanmadan karşımıza geçip ahkâm kesiyorlar.

Kitabınızın ortalarını geçtim, yani henüz bitirmedim. Yazdıklarınız için söyleyecek söz bulamıyorum. Okudukça sinirlerim bozuluyor, dişlerimi sıkmaktan çenem ağrıdı. Bu ülkede o kadar çok profesör, ekonomist yada araştırmacı var; bunlar ne yapıyor, halka gerçekleri neden anlatmıyorlar?

Kitabınızla karşılaşmış olmaktan, iki nedenle mutluluk duyuyorum: Birincisi, yaşadığım ve gördüğüm olayların, belgeye dayalı kanıtlarını buldum; ikincisi bu ülkede, hiçbir zaman umudu yitirmemek gerektiğini anladım. Kimse bir şey yapmazken bir mimar çıkıyor (özgeçmişinizde mimar olduğunuz yazılı), ekonomik konuları başarıyla inceliyor ve gerçekleri herkesin anlayabileceği biçimde ortaya seriyor; olacakları önceden görüyor ve uyarıyor. Demek ki bu ülke zora düştüğünde, ihtiyaç duyduğu insanları içinden hala çıkarabiliyor. Bu bana umut verdi. Size teşekkür ederim.

Çalışmalarınızın devamını dilerken, yeni çalışmalarınızı dört gözle bekliyorum. Saygılarımla

Saygıdeğer Metin Aydoğan Merhaba,

“Yeni Dünya Düzeni Kemalizm ve Türkiye”, “Avrupa Birliğinin Neresindeyiz” ve “Bitmeyen Oyun” kitaplarınızı okudum. Bizleri aydınlattığınız için sağolun.

Yazdığınız kitapları açıklayan bölümde “Nasıl Bir Parti Nasıl Bir Mücadele” adlı kitabınız dikkatimi çekti. Düşüncelerinize çok önem verdiğimden, parti konusuyla ilgili düşünce ve önerilerinizi öğrenmek için, bu kitabı edinmek istedim. İstanbul dahil, hiçbir yerde bulamadım ve hatırlayacağınız gibi sizi aradım. Kitabı, söylediğiniz gibi hemen ertesi günü gönderdiniz; üstelik yanında bir de “Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma” vardı. Duyarlılığınız ve fedakarlılığınız için teşekkür ederim.

Gönderdiğiniz iki kitabınızı da öncekiler gibi büyük bir dikkat, hüzün ve öfkeyle okudum. Yazdığınız beş kitabı okuyan herkes bence, katıksız bir yurtsever ve olgun bir aydın haline gelecektir. Belgelere dayalı bilimsel yaklaşımınız, hiçbir boşluğa yer vermiyor ve mükemmel bir fikirsel zenginlik yaratıyor. Bu kitapları, bütün Türk vatandaşları okumalıdır.

Biz, Bursa'da ülke sorunlarına kafa yoran ve düzenli toplantılarla “ne yapabiliriz”e cevap arayan arkadaş gurubu olarak, sizinle aynı düşünce içinde olmakla, büyük bir özgüvene sahip olduk; yanlış yolda olmadığımızı anladık. Size çok teşekkür ederiz, ufkumuzu genişlettiniz.

En son kitabınız “Ekonomik Bunalımdan Ulusal Bunalıma” insana dehşet veren gerçekleri, çıplak bir biçimde ortaya koyuyor. Ekonomi ile ilgili konuların, bu kadar kolay anlaşılabilir biçimde yazıldığını hiç görmemiştim. Daha önce okuduklarımı anlamak için özel çaba harcıyordum. Böyle bir kitabı yazmayı, üstelik mimar olmanıza rağmen nasıl başardınız?

Kitabınızda belirttiğiniz, “kendi gücüne dayanma, halka güven” ne kadar doğru ve Türk ulusuna yakışır bir söz. Bundan seksen yıl önce büyük önder Atatürk, nasıl başarıp bize doğru yolu gösterdiyse, şimdi bizler onun gösterdiği yoldan gidip aynı işi başarmak zorundayız. İnanıyorum ki, Türk Ulusu önünde bulunan tuzaklara ve zor koşullara rağmen çıkış yolunu bulacak ve emperyalizmin oynadığı bütün çirkin oyunları bozarak tiran'ları yok edecektir; o günden sonra dünya üzerinde barış egemen olacak. Ulus ve insan olarak bunu başarmanın gönenciyle, dünya uluslarıyla birlikte kardeşçe yaşayacağız.

Bu günlerin çok kısa bir zamanda gelmesi dileğiyle size ve ailenize selamlarımı sunarım. Bursa'ya geldiğinizde, burada dostlarınız ve kardeşleriniz olduğunu unutmayınız. Işık ve sevgiyle.